Blog-spijtmoeder

“Ik ben het zo on-tie-ge-lijk zat,” verzucht ik tegen Joost terwijl ik schrik van wat ik zeg. Ik ben nog geen acht maanden moeder. Zou ik niet als een blij ei door de vallende herfstbladeren moeten huppelen? Ik vind van wel, maar de laatste tijd lukt het niet. Benja zeurt, piept en huilt de dagen en nachten door. Vond ik dat aan het begin van de maand nog zielig omdat zijn darmen verstopt zaten en hij de vijfde ziekte had, nu dat verholpen is kost het me steeds meer moeite mijn geduld te bewaren.

Als hij ’s middags na ruim een uur proberen, sussen, zingen, knuffelen en instoppen nog steeds weigert te gaan slapen en niet ophoudt met huilen, verplaats ik hem van zijn bed naar de box. Ik denk er geïrriteerd ‘en als je nu nog niet ophoudt, dan zoek je het maar uit’ achteraan en weet direct dat ik deze belofte niet ga waarmaken. Want ik kan zijn tranen niet negeren, hoe klaar ik er zelf ook mee ben.

‘Heeft Benja soms alles van de afgelopen maanden opgespaard om er nu in een keer uit te laten komen?’ appt een vriendin terug wanneer ik vertel dat ik ’s nachts van twee tot vijf a la Hans Klok mijn hele trukendoos heb opengetrokken om hem stil en in slaap te krijgen. Het lijkt of zij en de mensen die eerder tegen me zeiden dat wij ons portie nog wel zouden krijgen, gelijk hebben. Tegelijkertijd voelt het als een test. Eentje om mijn geduld, uithoudingsvermogen, liefde voor Benja en de relatie tussen Joost en mij op waarde te schatten.

Een paar dagen later stuit ik op een mooi artikel over moeders die spijt hebben van hun kind(eren). Het is niet dat ze niet van ze houden of niet goed voor hen zorgen, maar als ze hun leven over mochten doen hadden ze die keer seks zonder bescherming achterwege gelaten. Mijn hart zit in mijn keel. Ik heb deze week meerdere keren met heimwee teruggedacht aan de tijd dat Benja nog niet geboren was. Toen het weekend nog betekende dat ik nachtenlang op de bar danste (wat ik nooit durfde, maar in je herinnering is altijd alles beter) en de ochtenden bestonden uit het bijkomen daarvan. Ben ik ook een spijtmoeder?!

Ik lees verder en ontdek dat het moederschap vervulling, vreugde, liefde, comfort, trots en bevrediging kan bieden, net als hulpeloosheid, frustratie, schuldgevoelens en woede. Ik kan weer ademenen. Het is blijkbaar normaal dat je het als moeder weleens niet meer zit zitten. Dat je je kind het liefst naar IKEA’s ballenbak brengt om daarna zelf tijdelijk het pand te verlaten, zodat je de oproep dat hij wil worden opgehaald niet hoort. Toch voel ik me schuldig. Er straalt zoveel ontevredenheid en ondankbaarheid van uit, dat ik me kapot schaam dat ik het überhaupt denk, laat staan uitspreek. Vooral wanneer ik ’s ochtends Benja’s kamer binnenloop en hij me met een big smile aankijkt, terwijl zijn mollige armpjes mijn kant op strekken omdat hij wilt dat ik hem oppak. Nee, ik heb geen spijt van het moederschap. En die test die ik nu afleg, die ga ik ‘killen’. Echt. Al kost het me in deze fase wel wat meer moeite.

Deze blog verscheen ook op de website van de Club van Relaxte Moeders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>